แฟ้มประวัติDE LA CALLE AL CORAZÓNรูปถ่ายบล็อกรายการเพิ่มเติม เครื่องมือ วิธีใช้

EL DIARIO DE UN PERRO

EL DIARIO DE UN PERRO

 

 

Semana 1: Hoy cumplo una semana de nacido

¡Que alegría de haber llegado a este mundo!

  Mes 1: Mi mamá me cuida muy bien. Es alguien ejemplar.

  Mes 2: Hoy me separaron de mi mamá.  Ella Estaba muy inquieta, y con sus ojos me dijo adiós. Esperando que mi nueva “familia” me cuidará tan bien como ella lo había hecho.

  Mes 4: He crecido rápido; todo me llama la atención. Hay varios niños en la casa, que para mi son como “hermanitos”. Somos muy inquietos, ellos me jalan la cola y yo les muerdo jugando.

  Mes 5: Hoy me regañaron. Mi ama se molestó porque me hice “pipi” dentro de la casa; pero nunca me habían dicho dónde debo hacerlo,. Además duermo en la recámara…!y ya no me aguantaba!

  Mes 6: Soy un perro feliz. Tengo el calor de un hogar; me siento tan seguro, tan protegido. Creo que mi “familia” me quiere y me consiente mucho. Cuando están comiendo me convidan. El patio es para mi solito y me doy vuelo escarbando como mis antepasados los lobos, cuando esconden la comida. Nunca me educan. Debe estar bien todo lo que hago.

  Mes 12: Hoy cumplo un año. Soy un perro adulto. Mis amos dicen que crecí más de lo que ellos pensaban ¡Que orgullosos deben sentirse de mí!

  Mes 13: Qué mal me siento hoy. “mi hermanito” me quitó la pelota. Yo nunca agarro sus juguetes. Así que se la quité. Pero mis mandíbulas  se han hecho muy fuertes, que lo lastimé sin querer. Después del susto, me encadenaron, casi sin poderme mover, al rayo del sol. Dicen que van a tenerme en observación y que soy un ingrato. No entiendo nada de lo que pasa.

  Mes 15: Ya nada es igual… vivo en la azotea. Me siento muy solo, mi familia ya no me quiere.  A veces se les olvida que tengo hambre y sed. Cuando llueve no tengo techo que me cobije.

  Mes 16: Hoy me bajaron de la azotea. De seguro mi familia me perdonó, me puse tan contento que daba saltos de gusto. Mi rabo parecía rehilete. Y no sólo eso, me van a llevar con ellos de paseo. Nos enfilamos hacia la carretera y de repente se pararon. Abrieron la puerta y yo me bajé feliz creyendo que haríamos nuestro “día de campo”. No comprendo por que cerraron la puerta y se fueron, “Oigan esperen. Se… se olvidan de mí”. Corrí detrás del coche con todas mis fuerzas. Mi angustia crecía al darme cuenta que casi me desvanecía, y ellos no se detenían; me habían olvidado.

  Mes 17: He tratado en vano de encontrar el camino de regreso a casa. Estoy perdido. En mi sendero hay gente de buen corazón que me ven con tristeza y me da algo de comer. Les agradezco con mi mirada y desde el fondo de mi alma. Yo quisiera que me adoptaran y sería leal como ninguno. Pero sólo dicen “pobre perrito”, se ha de haber perdido.

  Mes 18: El otro día pasé por una escuela y vi a muchos niños y jóvenes como mis “hermanitos”. Me acerqué, y un grupo de ellos, riéndose, me lanzo una lluvia de piedras, “a ver quién tenía mejor puntería”. Una de esas piedras me lastimó el ojo y desde entonces ya no veo con él.

  Mes 19: Parece mentira, cuando estaba mas bonito se compadecían más de mí. Ya estoy muy flaco, mi aspecto ha cambiado. Perdí mi ojo y la gente mas bien me saca a escobazos cuando pretendo echarme en una pequeña sombra.

  Mes 20: Casi no puedo moverme. Hoy al tratar de cruzar la calle, un coche me arrolló. Según estaba en un lugar seguro llamado “Cuneta”, pero nunca olvidaré la mirada de satisfacción del conductor, que hasta se ladeó con tal de  centrarme. Ojalá me hubiera matado, pero solo me dislocó la cadera. El dolor es terrible, mis patas traseras no me responden y con dificultades me arrastré hacia un poco de hierba a la ladera del camino.

  Mes 21: Tengo 10 días bajo el sol, la lluvia, el frío, sin comer. Ya no me puedo mover. El dolor es insoportable. Me siento muy mal; quedé en un lugar húmedo y parece que hasta mi pelo se está cayendo.

  Algunas personas pasan y ni me ven; otras dicen: “no te acerques”. Ya casi estoy inconsciente; pero alguna fuerza extraña me hizo abrir los ojos. La dulzura de su voz me hizo reaccionar: “Pobre perrito, mira como te han dejado”, decía… junto a ella venía un señor de bata blanca, empezó a tocarme y dijo: “Lo siento señora este perrito ya no tiene remedio, es mejor que deje de sufrir”. A la gentil dama se le salieron las lágrimas y asintió. Como pude moví el rabo y la miré agradeciéndole me ayudara a descansar. Solo sentí el piquete de la inyección y me dormí para siempre, pensando por que tuve  que nacer si nadie me quería.

 

  La solución no es echar a un perro a la calle, sino educarlo y esterilizarlo. No conviertas en un problema una grata compañía. 



 

ข้อคิดเห็น

โปรดรอสักครู่...
ขออภัย ข้อคิดเห็นที่คุณป้อนยาวเกินไป โปรดย่อให้สั้นลง
คุณไม่ได้ป้อนข้อมูลใดๆ โปรดลองอีกครั้ง
ขออภัย เราไม่สามารถเพิ่มข้อคิดเห็นของคุณได้ในขณะนี้ โปรดลองอีกครั้งในภายหลัง
ในการเพิ่มข้อคิดเห็น คุณต้องได้รับการอนุญาตจากผู้ปกครองของคุณ ร้องขอการอนุญาต
ผู้ปกครองของคุณได้ปิดการแสดงข้อคิดเห็น
ขออภัย เราไม่สามารถลบข้อคิดเห็นของคุณได้ในขณะนี้ โปรดลองอีกครั้งในภายหลัง
คุณแสดงข้อคิดเห็นเกินขีดจำกัดสูงสุดที่สามารถทำได้ในหนึ่งวันแล้ว โปรดลองอีกครั้งในอีก 24 ชั่วโมง
บัญชีของคุณถูกปิดใช้งานการแสดงข้อคิดเห็น เนื่องจากระบบของเราพบว่าคุณอาจกำลังสแปมผู้ใช้รายอื่น หากคุณมั่นใจว่าบัญชีของคุณถูกปิดใช้งานอย่างไม่ถูกต้อง โปรดติดต่อ ฝ่ายสนับสนุน Windows Live
ดำเนินการตรวจสอบความปลอดภัยทางด้านล่างเพื่อให้การแสดงข้อคิดเห็นของคุณเสร็จสมบูรณ์
อักขระที่คุณป้อนในการตรวจสอบความปลอดภัยต้องตรงกับอักขระในรูปภาพหรือเสียง

ในการเพิ่มข้อคิดเห็น ให้ลงชื่อเข้าใช้ด้วย Windows Live ID ของคุณ (หากคุณใช้ Hotmail, Messenger หรือ Xbox LIVE คุณมี Windows Live ID อยู่แล้ว) ลงชื่อเข้าใช้


หากยังไม่มี Windows Live ID ลงทะเบียน

การติดตามข้อมูล

URL การติดตามข้อมูลสำหรับข้อมูลนี้คือ:
http://delacallealcorazon.spaces.live.com/blog/cns!710B87DB9C6B61C!114.trak
เว็บล็อกที่อ้างอิงข้อมูลนี้
  • ไม่มี